شاگرد علامه امینی می‌گوید: ایشان علاوه بر فرصت‌های نوشتن الغدیر، به کارهای عبادی خودشان هم می‌رسیدند و به مستحبات، قرائت قرآن، زیارت ائمه... می‌پرداختند، اما مکرّر می‌فرمودند: این الغدیر، ما را از انسانیت انداخت! یعنی از دید و بازدید و آن چیزهایی که در میان دوستانشان متعارف است، محروم بودند.